Wstęp Udar mózgu jest główną przyczyną ciężkiej niepełnosprawności. Konsekwencje udaru mózgu zależą od lokalizacji i wielkości ogniska udarowego w mózgu. Objawy mogą obejmować: niedowład połowiczy, zaburzenia połykania, zaburzenia mowy, zaburzenia funkcji poznawczych, hemianopię, zaburzenia chodu, spastyczność, depresję, zmniejszenie samodzielności w czynnościach życia codziennego. Ze względu na mnogość upośledzonych funkcji po udarze mózgu, w rehabilitacji wymagane jest kompleksowe podejście. Cel Celem niniejszej pracy było dokonanie zwięzłego przeglądu metod terapeutycznych o potwierdzonej skuteczności, które są wykorzystywane w rehabilitacji osób po udarze mózgu. Materiał i Metody Wybrane i opisane zostały prace oraz przeglądy systematyczne opisujące nowe lub powszechnie stosowane w rehabilitacji poudarowej metody terapeutyczne, przy pomocy wyszukiwarki PubMed. Przeanalizowano prace opublikowane między 2002 a 2020 rokiem. Wyniki Ważny jest czas rozpoczęcia rehabilitacji – w myśl zasady im szybciej, tym lepiej. Kompleksowy program rehabilitacji wymaga indywidualnego programu ćwiczeń rehabilitacyjnych, wspartych terapią metodami fizykalnymi oraz terapią zajęciową, terapią logopedyczną i neuropsychoterapią. Szczególną uwagę należy zwrócić na metody, dla których istnieją dowody skuteczności potwierdzone badaniami naukowymi, takie jak: terapia wymuszonej konieczności (CIMT), trening zadaniowy, terapia lustrzana, elektrostymulacja, powtarzalna przezczaszkowa stymulacja magnetyczna (rTMS), przezczaszkowa stymulacja prądem stałym (tDCS), trening z użyciem robotów, trening na bieżni. Wnioski Rehabilitacja po udarze mózgu jest skuteczna gdy spełnione są pewne ogólne zasady: współpraca wielodyscyplinarnego zespołu rehabilitacyjnego, wczesny początek oraz intensywny i długi przebieg. Efekt rehabilitacji może być jeszcze lepszy gdy zastosowane zostaną specyficzne metody terapeutyczne, przynosząc poprawę głównie w zakresie funkcji motorycznych.