Streszczenie Wstęp: Najczęściej stosowanym biomarkerem do długoterminowej kontroli glikemii oraz w celu diagnozy cukrzycy jest hemoglobina glikowana. Określenie jej poziomu może dawać istotne informacje na temat ryzyka wystąpienia powikłań związanych z tą chorobą. Badania dowodzą, iż hemoglobina glikowana może mieć również charakter prognostyczny co do wyników pooperacyjnych u pacjentów kardiochirurgicznych. Cel: Celem niniejszego badania jest ocena wpływu podwyższonego poziomu hemoglobiny glikowanej na wydolność fizyczną u pacjentów po zabiegach kardiochirurgicznych. Materiał i metody: W badaniu wzięło udział 109 pacjentów, których podzielono na dwie grupy: badaną - 27 osób oraz kontrolną – 82 osób. Czynnikiem decydującym o przynależności do odpowiedniej grupy był poziom hemoglobiny glikowanej. Wyniki: Analiza danych wykazała, iż pomiędzy osobami z grupy badanej oraz kontrolnej, wystąpiły istotne statystycznie różnice w średnim wyniku testu 6-minutowego marszu przed przyjęciem na oddział (p=0.005), w wynikach pomiaru ciśnienia skurczowego przed testem (p=0.011) a także po wykonaniu tego testu (p=0.012), w wynikach ciśnienia rozkurczowego przed (p<0,001) i po teście (p=0,001). Różnice okazały się istotne statystycznie również w pomiarze tętna po wykonaniu 6-minutowego testu marszowego przy przyjęciu (p=0.019). Wnioski: Podwyższony poziom hemoglobiny glikowanej może być czynnikiem wpływającym na tolerancję wysiłku u pacjentów po operacji kardiochirurgicznej, co skutkuje obniżoną efektywnością rehabilitacji kardiologicznej. Słowa kluczowe: rehabilitacja, kardiologia, test marszowy