Wstęp. Wśród badań neurofizjologii klinicznej ostatnich dwudziestu lat szczególnie intensywnie wykorzystywana jest metoda rejestracji ruchowych potencjałów wywołanych indukowanych polem magnetycznym (MEP) (w ramach diagnostyki różnicowej schorzenia w narządzie ruchu przed wprowadzeniem leczenia), jak i za pomocą impulsów elektrycznych (w trakcie neuromonitoringu śródoperacyjnego). Cel. Celem pracy jest przegląd praktycznego wykorzystania w diagnostyce klinicznej MEP, przedstawienie najczęstszych przykładów aplikacji tej metody, możliwości modyfikacji mających na celu zwiększenie nieinwazyjności i bezpieczeństwa oraz podniesienia precyzji diagnostycznej. Materiał i metody. Przedstawiono wyniki testów pilotażowych różnych wariantów rejestracji MEP, przedoperacyjne przy rejestracji z mięśni i nerwów kończyn dolnych u zdrowych ochotników (N=10) oraz chorych z konfliktem krążkowo-korzeniowym (N=15). Wyniki. Testy pilotażowe wskazują, że u zdrowych ludzi po stymulacji nadkręgosłupowej polem magnetycznym na poziomie lędźwiowym, parametry amplitudy i latencji MEP przy rejestracji z nerwów w porównaniu do tych rejestrowanych z mięśni mają niższe wartości (amplitudy o około 50%, latencje o średnio 3ms) a czas trwania jest wydłużony o około 20%. Zmienność parametrów MEP ma podobny charakter u chorych z konfliktem krążkowo-korzeniowym w badaniach diagnostyki przedoperacyjnej, chociaż średnie amplitudy z mięśni są niższe w porównaniu do osobników zdrowych. Wnioski. Metoda rejestracji MEP znad nerwów w porównaniu do mięśni po stymulacji nadkręgosłupowej polem magnetycznym na poziomie lędźwiowym u chorych z konfliktem krążkowo-korzeniowym ma znaczenie diagnostyczne w przypadkach widocznych zmian zanikowych w mięśniach z objawami niewielkiej patologii w przewodnictwie aksonów ruchowych nerwów.