Wstęp. Zespół górnego otworu klatki piersiowej (TOS) jest grupą objawów powstających poprzez ucisk struktur w obrębie szyi oraz górnej części klatki piersiowej. Do postawienia diagnozy TOS statystycznie potrzeba sześciu lekarzy różnych specjalności, a od momentu wystąpienia pierwszych objawów do podjęcia procesu leczniczego mija zwykle 4.3 roku. Wczesne wykrycie zmian w przewodnictwie impulsów nerwowych w obrębie splotu ramiennego może prowadzić do lepszego leczenia pacjentów. Cel. Celem pracy jest przedstawienie schematu badań neurofizjologii klinicznej przyczyniających się do obiektywnej diagnostyki TOS oraz wyników pozytywnych testów w grupie szesnastu chorych z klinicznie potwierdzonymi objawami. Materiał i Metody. W badaniu wzięło udział 16 pacjentów z klinicznie rozpoznanym TOS oraz 16 zdrowych osób w wieku od 18 do 36 lat. W obu grupach przeprowadzono testy z zakresu obustronnej klinicznej diagnostyki neurofizjologicznej. Wyniki. W porównaniu do badań wykonanych w grupie kontrolnej zdrowych ochotników, u 50% chorych z klinicznymi objawami TOS potwierdzono nieprawidłowości w przeprowadzonych testach diagnostycznych neurofizjologii klinicznej jedno- lub obustronnie. Wnioski. W diagnostyce TOS szczególnie przydatne są rejestracje sEMG odprowadzane z mięśni dystalnych kończyn górnych w warunkach maksymalnego skurczu po wywołaniu niedokrwienia („test uniesionych rąk”), badanie odcinkowe przewodnictwa impulsów nerwowych ENG we włóknach ruchowych po stymulacji nerwów pośrodkowych i łokciowych oraz badanie MEP po stymulacji nadkręgosłupowej C5 i C6. Potwierdzenie stosunkowo dużego odsetka pozytywnych testów u chorych w kierunku diagnostyki TOS wymaga większej ilości zbadanych przypadków. Słowa kluczowe: zespół górnego otworu klatki piersiowej, diagnostyka neurofizjologiczna, ruchowe potencjały wywołane