CO WIEMY O USZKODZENIACH NARZĄDU RUCHU W WINDSURFINGU? WNIOSKI Z TRADYCYJNYCH KLAS OLIMPIJSKICH I PERSPEKTYWY DLA IQFOIL – PRZEGLĄD SYSTEMATYCZNY
Więcej
Ukryj
1
Department of Physiotherapy, Poznan University of Medical Sciences, Poland
2
Research and Development Unit, Polish Yachting Association, Poland
Data nadesłania: 10-05-2025
Data ostatniej rewizji: 10-09-2025
Data akceptacji: 12-09-2025
Data publikacji: 26-11-2025
Autor do korespondencji
Aleksander Błażkiewicz
Zakład Fizjoterapii, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu, Poland
Issue Rehabil. Orthop. Neurophysiol. Sport Promot. 2025;51(2):15-27
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Cel:
Celem niniejszego badania był systematyczny przegląd literatury dotyczącej definicji uszkodzeń, ich lokalizacji oraz częstości występowania w windsurfingu i pokrewnych dyscyplinach żeglarskich, ze szczególnym uwzględnieniem implikacji dla nowej olimpijskiej klasy iQFOiL.
Metody:
Trzy elektroniczne bazy danych – PubMed, Scopus i Web of Science – zostały przeszukane
pod kątem odpowiednich badań do 30 kwietnia 2025 roku. Uwzględniono recenzowane
artykuły w języku angielskim dotyczące epidemiologii uszkodzeń narządu ruchu w windsurfingu, żeglarstwie lub klasach opartych na hydrofoilu. Wykluczono badania powtarzające się, niedostępne w pełnym tekście, niezwiązane z dyscyplinami sportowymi lub pozbawione danych o uszkodzeniach.
Wyniki:
Spośród 563 początkowo zidentyfikowanych artykułów włączono siedem badań. Definicje
uszkodzeń różniły się znacząco i były stosowane w sposób niespójny; większość badań opierała się na retrospektywnych, samodzielnie raportowanych kwestionariuszach o ograniczonej jakości metodologicznej. Najczęściej dotkniętymi obszarami anatomicznymi były kończyny dolne, barki oraz odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Częstość występowania uszkodzeń wahała się od 1,5 uszkodzenia na zawodnika rocznie w tradycyjnym windsurfingu do 7,0 uszkodzeń na 1000 godzin w kitesurfingu.
Wnioski:
Uszkodzenia układu mięśniowo-szkieletowego są powszechne w windsurfingu i pokrewnych sportach foilingowych, przy czym profile urazów różnią się między deskami opartymi na wyporności a klasami wspieranymi hydrofoilem. Przejście do iQFOiL prawdopodobnie przesunie obciążenie urazowe z przewlekłych urazów przeciążeniowych w kierunku ostrych uszkodzeń, szczególnie dotyczących kończyn dolnych. Ze względu na brak ustandaryzowanych definicji i prospektywnego monitoringu, obecna baza dowodowa jest niewystarczająca do stworzenia solidnych modeli ryzyka lub ukierunkowanych strategii profilaktycznych. Przyszłe badania powinny obejmować długoterminowe, standaryzowane systemy nadzoru nad uszkodzeniami oraz opracowywać oparte na dowodach, specyficzne dla danej dyscypliny programy profilaktyczne dostosowane do unikalnych wymagań biomechanicznych iQFOiL.