Wprowadzenie. Oprócz niewątpliwych zalet śródoperacyjnego neuromonitoringu z wykorzystaniem rejestracji ruchowych potencjałów wywołanych (MEP) stosowanych podczas operacji kręgosłupa, istnieją pewne ograniczenia tej metody, które mogą budzić wątpliwości co do jej faktycznej niezawodności. Przedstawiony przegląd narracyjny ma na celu omówienie niektórych zalet i wad neuromonitoringu podczas operacji skoliozy według opinii innych ekspertów i naszych własnych doświadczeń. Metody i wyniki. Wpływy związane z anestezjologią, takie jak blokada nerwowo-mięśniowa (0,5 mg/kg bromku rokuronium), wydają się nieznacznie zmniejszać parametr amplitudy MEP, zwłaszcza gdy są rejestrowane z nerwów w porównaniu do rejestracji z mięśni kończyn dolnych. Właściwa komunikacja między anestezjologiem a neurofizjologiem w utrzymaniu odpowiedniej zależności między Bispectral Index Monitor (BIS, 40-60) a zastosowaną siłą bodźca przezczaszkowej stymulacji elektrycznej (TES, 130-95 mA) ma kluczowe znaczenie. Nieinwazyjne podejście do celów pediatrycznych polegające na stosowaniu elektrod powierzchniowych podczas rejestracji MEP w chirurgii skoliozy okazało się równie precyzyjne jak podejście igłowe, nawet jeśli amplituda sygnału rejestrowanego z mięśnia była o połowę mniejsza. Wady stosowania elektrod powierzchniowych mogą obejmować aspekty techniczne związane z ich wyższą opornością niż elektrod igłowych oraz ich możliwym przesunięciem od źródła sygnału bioelektrycznego, skutecznie rozwiązywanym przez klejącą, hermetyczną i sterylną taśmę ochronną.
Wnioski. „Neuromonitoring w czasie rzeczywistym”, śródoperacyjny neuromonitoring oparty głównie na jednoczesnym rejestrowaniu, badaniu i porównywaniu potencjałów wywołanych i parametrów z kamery przez neurofizjologa, skraca czas trwania operacji i minimalizuje wpływ znieczulenia na układy sercowo-naczyniowy i nerwowy. Wymaga to zaawansowanej wiedzy od osoby neuromonitorującej, dotyczącej kolejnych etapów procedury chirurgicznej podczas korekcji skoliozy. Wreszcie zwiększa bezpieczeństwo operacji poprzez ograniczenie komunikacji chirurg-neurofizjolog i uniknięcie ryzyka dekoncentracji.