Wstęp Leczenie zerwania dalszego ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia jest najczęściej operacyjne, jednak nadal istnieje debata i kontrowersje dotyczące wyboru dostępu chirurgicznego oraz metody fiksacji. Cel Celem naszej pracy jest przegląd literatury oraz analiza naszego własnego materiału dotyczącego techniki pojedynczego i podwójnego nacięcia, różnych metod fiksacji i ich wyników klinicznych. Materiał i metody W naszym przeglądzie uwzględniono wyłącznie całkowite zerwania dalszego ścięgna mięśnia dwugłowego ramienia. Przeprowadzono kompleksowe wyszukiwanie aktualnej literatury dotyczącej chirurgicznego leczenia tych urazów. Znaleziono liczne badania porównujące podejście jedno- i dwunacięciowe oraz różne metody fiksacji. Oprócz przeglądu literatury przeanalizowaliśmy również naszą własną kohortę pacjentów operowanych w latach 2019–2024. Oceniano zakres ruchu (ROM), wskaźnik DASH (Disabilities of the Arm, Shoulder and Hand), wynik MEPS (Mayo Elbow Performance Score) oraz powikłania. Wyniki W naszej kohorcie stosowano wyłącznie dostęp jedno-nacięciowy (długie nacięcie typu „leniwe S” lub małe poziome nacięcie). W żadnym przypadku nie wykonano techniki dwunacięciowej. Preferowaną metodą fiksacji było użycie kotwic lub guzika korowego. Technika małego nacięcia i fiksacja guzikiem korowym zapewniały lepszy efekt kosmetyczny, wyższy wynik MEPS oraz niższy odsetek powikłań (heterotopowe kostnienie, ból, osłabienie supinacji). Wnioski Na podstawie przeglądu literatury nie stwierdzono istotnych różnic między techniką jedno- i dwunacięciową. W przypadku stosowania kotwic zaleca się użycie dwóch kotwic, które dają wyniki porównywalne z guzikiem korowym.