Niniejsza praca koncentruje się na analizie obecnego stanu orędownictwa w ochronie zdrowia w zakresie chirurgii ortopedycznej, ze szczególnym uwzględnieniem chirurgii barku i łokcia w Polsce. Chociaż polski system opieki zdrowotnej od 1989 roku przeszedł znaczące zmiany, nadal istnieją wyzwania, zwłaszcza w zakresie finansowania i dostępności specjalistycznej opieki. Chirurgia ortopedyczna, w tym procedury dotyczące barku i łokcia, jest relatywnie niedofinansowana, co prowadzi do długich czasów oczekiwania i przenoszenia zabiegów z sektora publicznego do prywatnego. Polskie Towarzystwo Barku i Łokcia (PTBŁ), założone w 2015 roku, skutecznie wspiera edukację i badania naukowe, jednak brak formalnych struktur rzecznictwa politycznego ogranicza jego wpływ na politykę zdrowotną i alokację funduszy. Analiza wskazuje na potrzebę większego zaangażowania chirurgów w działania orędownicze w celu zmniejszenia nierówności w finansowaniu oraz poprawy dostępu pacjentów do specjalistycznej opieki ortopedycznej. Podkreślono konieczność utworzenia przez PTBŁ formalnych kanałów współpracy z decydentami politycznymi, aby zagwarantować uwzględnienie potrzeb chirurgów barku w procesie kształtowania polityki zdrowotnej. Kierunki przyszłych działań obejmują opracowanie strukturalnych programów rzeczniczych oraz zwiększenie zaangażowania politycznego środowiska medycznego w celu poprawy jakości i dostępności chirurgii barku i łokcia w Polsce.