Niestabilność tylna stawu ramiennego, choć występuje rzadziej niż jej przedni odpowiednik, stanowi poważne wyzwanie w diagnostyce i leczeniu. Niniejszy artykuł przedstawia anatomię, epidemiologię, patofizjologię, techniki badania, diagnostykę obrazową i metody leczenia związane z tym schorzeniem. Zrozumienie skomplikowanej struktury barku, która obejmuje zarówno statyczne, jak i dynamiczne stabilizatory, ma kluczowe znaczenie dla zrozumienia mechanizmów prowadzących do niestabilności. Ocena kliniczna, obejmująca oględziny, badanie palpacyjne i specjalistyczne testy, takie jak testy Kima i Jerk, pomaga w identyfikacji niestabilności tylnej. Techniki obrazowania, w tym zdjęcia radiologiczne, tomografia komputerowa i rezonans magnetyczny, odgrywają kluczową rolę w wizualizacji przemieszczeń, uszkodzeń kości i patologii tkanek miękkich, ułatwiając w ten sposób precyzyjne planowanie terapii. Metody leczenia zazwyczaj obejmują środki zachowawcze, z interwencją chirurgiczną zarezerwowaną dla ciężkich przypadków lub utrzymującej się niestabilności. Mając świadomość rzadkości występowania tego schorzenia, w połączeniu z kompleksowym podejściem diagnostycznym i terapeutycznym, zapewnia się optymalne rezultaty i zapobiega progresji do zaawansowanych stadiów.