NIEKTÓRE ASPEKTY OCENY NEUROLOGICZNEJ U PACJENTÓW ZE SKOLIOZĄ IDIOPATYCZNĄ
Więcej
Ukryj
1
Department of Pathophysiology of Locomotor Organs, Poznań University of Medical Sciences,
Poland
2
Poznań University of Medical Sciences, Department of Pathophysiology of Locomotor
Organs, Poland
Data nadesłania: 29-07-2025
Data akceptacji: 04-08-2025
Data publikacji: 26-11-2025
Autor do korespondencji
Matylda Maria Witkowska
Department of Pathophysiology of Locomotor Organs, Poznań University of Medical Sciences, 28 czerwca, 61-545, Poznań, Poland
Issue Rehabil. Orthop. Neurophysiol. Sport Promot. 2025;51(2):47-53
SŁOWA KLUCZOWE
DZIEDZINY
STRESZCZENIE
Wprowadzenie:
Wyraźnie manifestujące się objawy neurologiczne u pacjentów ze skoliozą idiopatyczną (IS)
są dyskusyjne, a ich nasilenie zależy prawdopodobnie od progresji skrzywienia. Ich częstość
występowania i wpływ na decyzje terapeutyczne nie zostały jednoznacznie określone w aktualnej
literaturze. Celem niniejszej pracy było przedstawienie częstości występowania objawów
neurologicznych u pacjentów ze skoliozą kwalifikowanych do leczenia operacyjnego, na
podstawie doniesień z dostępnego piśmiennictwa oraz własnych obserwacji w tym zakresie.
Metody i wyniki:
Przede wszystkim, podczas neurologicznej oceny pacjentów ze skoliozą badania udokumentowały średnie wyniki Oswestry Disability Index (ODI), nieprawidłowości w wynikach radiologicznych, zwiększoną częstość występowania bólu pleców, radikulopatii, mielopatii i rzadszego chromania przestankowego oraz deficyty neurologiczne, takie jak ból, osłabienie mięśni i rzadsze występowanie dysfunkcji jelit/pęcherza, a także korelację tych wyników z leczeniem operacyjnym w porównaniu z nieoperacyjnym. Częstość występowania ciężkiego bólu w skali VAS > 5 (Visual Analogue Scale Score) pleców i radikulopatii wynosiła odpowiednio 66% i 47%. Typowe objawy neurologiczne obejmowały osłabienie mięśni u 8% pacjentów i rzadziej chromanie przestankowe, podczas gdy dysfunkcja pęcherza wystąpiła u 3%. Pacjenci z ciężką radikulopatią mieli wyższe średnie wyniki ODI (p < 0,001) i zmniejszoną lordozę lędźwiową (p = 0,04) i byli bardziej narażeni na rozwój bocznego skrzywienia kręgosłupa (p = 0,009). Wspomniano o ocenie odruchów, ale nie opisano jej szczegółowo. Nasze wstępne obserwacje 60 przedoperacyjnych przypadków skoliozy typu 2 i 3 Lenke ze średnim kątem skrzywienia pierwotnego i wtórnego odpowiednio 56 stopni i 35 stopni wskazują na ból pleców na poziomie 2 w skali VAS, niską częstość występowania dodatniego testu Laseque i tłumienia odruchów kolanowych i skokowych, objawy niewielkiej niedoczulicy w unerwieniu dermatomalnym L3-S1, oraz zmniejszoną siłę mięśni dystalnych kończyn dolnych na poziomie 4 w skali Lovett oraz nieznaczne zwiększenie.
Wnioski:
Objawy neurologiczne, takie jak ból pleców, umiarkowane osłabienie mięśni i deficyty czuciowe są częste w okresie dorastania u chorych ze skoliozą. Rozwój objawów neurologicznych i/lub deficytów znacząco wpływa na podjęcie decyzji o leczeniu operacyjnym. Do określenia objawów neurologicznych w SI, które trudno ocenić klasycznymi metodami, konieczne są dokładniejsze metody klinimetryczne i testy neurofizjologii klinicznej.