W artykule przedstawiono aktualny stan wiedzy na temat terapii hybrydowych w ortopedii, łączących biomateriały z terapiami biologicznymi jako nowatorskie podejście do leczenia złamań kostnych. Tradycyjne metody, takie jak unieruchomienie i wewnętrzne stabilizowanie złamań, skonfrontowano z nowoczesnymi strategiami, które wzbogacają środowisko biologiczne miejsca złamania, wspierając proces osteogenezy. W artykule szczegółowo omówiono właściwości mechaniczne i biologiczne biomateriałów, w tym metali, ceramiki oraz biodegradowalnych polimerów, i ich rolę w osteosyntezie. Podkreślono kluczowe znaczenie komórek macierzystych, szczególnie mezenchymalnych komórek macierzystych (MSC), oraz czynników wzrostu (BMP i TGF-β), które wspomagają regenerację kości poprzez różnicowanie osteoblastów i modulację procesów zapalnych. Terapie hybrydowe, w których scaffoldy (rusztowania) służą jako nośniki dla komórek macierzystych i czynników wzrostu, wykazują wysoką skuteczność w przyspieszaniu gojenia i zapewnieniu stabilności strukturalnej. Mimo wielu korzyści, takich jak skrócony czas rekonwalescencji i wyższa jakość regenerowanej tkanki kostnej, terapie hybrydowe napotykają na znaczące wyzwania, m.in. ryzyko reakcji immunologicznych, złożoność procesów produkcyjnych oraz wysokie koszty, co ogranicza ich szerokie zastosowanie kliniczne. Artykuł wskazuje na konieczność dalszych badań nad technologiami wytwarzania oraz redukcją kosztów, co mogłoby uczynić zaawansowane terapie bardziej dostępnymi i szerzej stosowanymi w ortopedii.