Wstęp:
Kliniczna ocena objawów spastyczności i siły mięśni jest często wykorzystywana do planowania i monitorowania postępów leczenia fizjoterapeutycznego u pacjentów po niecałkowitym uszkodzeniu rdzenia kręgowego (iSCI). Jednakże oceny te mogą mieć ograniczoną dokładność i mogą nie dostarczać szczegółowych informacji o zmianach neurofizjologicznych pojawiających się po urazie kręgosłupa.

Cel:
W tej pracy zbadano korelacje między standardowymi ocenami klinicznymi spastyczności i siły mięśni a obiektywnymi i nieinwazyjnymi pomiarami neurofizjologicznymi aktywności mięśni u pacjentów z iSCI do 2 miesięcy po urazie.

Materiał i metody:
Zbadano 19 pacjentów z iSCI (ASIA C=10 i D=9) po urazach kręgosłupa i rdzenia kręgowego C5-Th1, stosując zmodyfikowaną skalę Ashwortha (MAS) i skalę Lovetta (Lovett), a także elektromiografię powierzchniową (sEMG) rejestrowaną w spoczynku (rsEMG) oraz podczas próby maksymalnego skurczu (mcsEMG) wykonywane obustronnie w mięśniach odwodziciela krótkiego kciuka (APB) i mięśnia prostego uda (REC FEM).

Wyniki:
Stwierdzono znaczące dodatnie korelacje pomiędzy wynikami MAS i rsEMG (rs=0,701, p=0,008 w zapisach APB; rs=0,672, p=0,021 w zapisach REC FEM) oraz Lovett i mcsEMG (rs=0,525, p=0,008 w zapisach APB; rs=0,408, p=0,028 w zapisach REC FEM) oraz ujemne korelacje pomiędzy wynikami rsEMG i mcsEMG (rs=-0,581, p=0,008 w zapisach APB; rs=-0,487, p=0,032 w zapisach REC FEM).

Wnioski:
Wykryte korelacje pomiędzy ocenami klinicznymi a wynikami rejestracji sEMG ujawniają zjawisko zależności zwiększonego napięcia mięśniowego wywołującego obniżenie własności kurczliwych jednostek ruchowych mięśnia, które należy uwzględnić przy formułowaniu strategii kinezyterapeutycznych w rehabilitacji chorych po iSCI na poziomie szyjnym. Badania sEMG pozwalają na dokładniejszą charakterystykę czynności mięśni, które mogłyby pozostać niezauważone przy zastosowaniu innej diagnostyki klinicznej.