WPROWADZENIE: Gimnastyka artystyczna to dyscyplina skierowana wyłącznie dla kobiet charakteryzujących się ponadprzeciętnymi zdolnościami motorycznymi takimi jak szybkość, koordynacja, gibkość i skoczność. Zaawansowany trening rozpoczynany jest we wczesnym dzieciństwie, a wybór kandydatek motywowany jest wymagającymi przez trenerów wrodzonymi predyspozycjami tj. odpowiednimi warunkami fizycznymi, adaptacją organizmu do wysiłku czy poczuciem rytmu i dobrym słuchem muzycznym. Wybrane gimnastyczki trenują ucząc się idealnego wykonywania układów z przyborami takimi jak piłka, wstążka, skakanka, maczugi czy obręcz. CEL: Celem pracy jest ukazanie odległych skutków ruchowych zaprzestania uprawiania gimnastyki artystycznej. MATERIAŁ I METODY: W pracy porównano dwie grupy zawodniczek. Pierwszą z nich tworzyły aktualnie trenujące, wyczynowe gimnastyczki, natomiast drugą – zawodniczki, które zaprzestały uprawiania tej dyscypliny. W badaniu sprawdzano m.in. występowanie ewentualnych kontuzji, dolegliwości bólowych i ich lokalizacji oraz następstw wynikających zaprzestania trenowania. Dodatkowo wykonywano testy diagnostyczne potwierdzające występowanie ewentualnych dolegliwości. Wszystkie uzyskane wyniki porównano między grupami. WYNIKI: Obecnie trenujące gimnastyczki charakteryzują się mniejszymi dolegliwościami bólowymi niż byłe zawodniczki, jednakże już w tak młodym wieku odczuwają pierwsze problemy zarówno w obrębie kręgosłupa, jak i kończyn dolnych. W obu grupach najczęściej występującym schorzeniem są hipermobilność, zespoły przeciążeniowe kręgosłupa oraz skręcenia stawów skokowych. WNIOSKI: Wyniki byłych zawodniczek wyraźnie ukazują, że problemy dotyczące byłych zawodniczek są następstwem trenowania gimnastyki artystycznej, a ich nasilenie potęguje się w czasie prowadząc do odległych skutków uprawiania tej dyscypliny