Niestabilność barku u zawodników rzucających znacząco różni się od tej występującej u sportowców uprawiających sporty kontaktowe oraz osób nieaktywnych fizycznie. Patogeneza, obraz kliniczny, diagnostyka oraz leczenie niestabilności u zawodników rzucających mają unikalne cechy i wymagają dogłębnego zrozumienia kontinuum od korzystnej adaptacyjnej wiotkości do patologicznej niestabilności. Wskaźniki powrotu do gry po leczeniu zachowawczym i operacyjnym są znacznie niższe u tej grupy sportowców niż u innych, głównie z powodu konieczności znalezienia równowagi między stabilizacją a unikaniem nadmiernego ograniczenia ruchomości stawu ramienno-łopatkowego. Istnieje wiele metod leczenia, zarówno zachowawczego, jak i operacyjnego, które nadal są udoskonalane w celu skuteczniejszego zarządzania tym wymagającym schorzeniem.