Operacja skoliozy, szczególnie w przypadku młodzieńczej skoliozy idiopatycznej, wymaga starannego zarządzania anestezjologicznego w celu optymalizacji wyników chirurgicznych i minimalizacji ryzyka uszkodzenia neurofizjologicznego. Niniejszy przegląd narracyjny analizuje aktualne techniki anestezji, koncentrując się na całkowitej anestezji dożylnej (TIVA) oraz metodach wziewnych i ich wpływie na śródoperacyjne monitorowanie neurofizjologiczne oraz powrót do zdrowia po operacji. TIVA, z wykorzystaniem takich leków jak propofol i remifentanyl, zyskała na popularności ze względu na korzystne działanie farmakodynamiczne, które skutkuje mniejszym hamowaniem potencjałów wywołanych somatosensorycznych i motorycznych w porównaniu z lekami wziewnymi. Przegląd podkreśla również potencjał adiuwantów, takich jak deksmedetomidyna i ketamina w małych dawkach, w poprawie analgezji i redukcji działań niepożądanych związanych z opioidami. Ponadto, omawiany jest blok płaszczyzny mięśnia prostownika grzbietu (ESP) jako innowacyjna technika regionalna, która może poprawić kontrolę bólu pooperacyjnego, zmniejszając jednocześnie zapotrzebowanie na opioidy systemowe. Zwracając uwagę na strategię multimodalnego zarządzania bólem, przegląd podkreśla znaczenie integracji różnych podejść farmakologicznych i niefarmakologicznych w celu optymalizacji leczenia bólu pooperacyjnego. Kontynuacja badań jest kluczowa dla dalszego doskonalenia protokołów anestezjologicznych oraz poprawy wyników leczenia pacjentów poddawanych operacji skoliozy, zapewniając ostatecznie bezpieczeństwo i skuteczność tych złożonych zabiegów.